-

rotmeister : Wspomnicie moje słowa

Andrzej Gliwa, Kraina upartych niepogód. Fragmenty i spis treści.

Andrzej Gliwa, Kraina upartych niepogód. Zniszczenia wojenne na obszarze ziemi przemyskiej w XVII wieku. Przemyśl 2013. 1104 ss., oprawa twarda, 8 ilustracji kolorowych 11 czarno-białych, 12 map.

 

SPIS TREŚCI

Wstęp                        

Koncepcja zniszczeń wojennych jako problem badawczy ...6

Stan badań ...14           

Źródła  ...42       

Charakter, cel i ramy chronologiczne pracy ... 61

Metody analizy i prezentacja materiału statystycznego ...62

Struktura pracy ...64

Podziękowania  ...66

Rozdział I

Ziemia przemyska jako obszar działań wojennych w XVII wieku  ...69

Położenie i powierzchnia ...69

Środowisko fizjograficzne ...70

Sieć rzeczna ...72

Stosunki glebowe ...74

Zalesienie ...74

Klimat ...75

Sieć osadnicza ...76

Gęstość zaludnienia i potencjał ludnościowy ...78

Sieć drożna i infrastruktura komunikacyjna ...80

Budowle i urządzenia obronne ziemi przemyskiej w XVII wieku ...88

Rozdział II

Chronologia i zasięg terytorialny najazdów wojsk nieprzyjacielskich na ziemię przemyską w XVII wieku ...103

Rozdział III

Najazd tatarski w 1620 roku ...205

Rozdział IV

Dwa najazdy tatarskie podczas wojny polsko-tureckiej w 1621 roku ...233

Rozdział V

Najazd ordy budżackiej w 1623 roku ...267

Rozdział VI

Najazd Tatarów budżackich w 1624 roku ...283

Rozdział VII

Zimowy najazd Tatarów krymskich w 1626 roku   

Rozdział VIII

Najazd Talarów krymskich i budżackich w 1629 roku ...353

Rozdziały IX

Najazd tatarsko-kozacki w 1648 roku ...397

Rozdział X

Najazd rosyjsko-kozacki w 1655 roku ...465

Rozdział XI

Najazd szwedzki w 1656 roku ...477

Rozdział XII

Najazd siedmiogrodzko-kozacki w 1657 roku ...513

Rozdziały XIII

Najazd tatarski podczas wojny polsko-tureckiej w 1672 roku ...557

Rozdział XIV

Ostatni najazd Tatarów budżackich w 1699 roku ...599

Rozdział XV

Zniszczenia wojenne na terenie ziemi przemyskiej w XVII stuleciu.

Próba bilansu ...629

Zakończenie ...655

Summary ...664

Aneksy ...673

Spis aneksów ...1017

Wykaz skrótów ...1019

Bibliografia ...1021

Indeks osobowy ...1051

Indeks geograficzny ...1079

 

Fragmenty.

Do bardzo podobnych wniosków zaprzeczających istnieniu jakiegoś sui generis kryzysu systemu gospodarczego opartego na folwarku pańszczyźnianym doszedł autor niniejszego opracowania. Badając potencjał ekonomiczny dóbr starostwa drohobyckiego na przestrzeni XVII wieku stwierdziłem dużą dynamikę rozwojową tej królewszczyzny, uwidaczniającą się zarówno po katastrofalnej fali zniszczeń wojennych z lat 20., jak i po wydarzeniach z pierwszej fazy powstania kozackiego Bohdana Chmielnickiego i okresu „potopu”. Zatem i w tym przypadku absolutnie nie można mówić o wewnętrznym, strukturalnym kryzysie gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej, ale raczej o wybitnie destrukcyjnie wpływającym czynniku dewastacji wojennych na stan gospodarki tego kompleksu dóbr (…).

 

Oceniając dorobek polskiej nauki historycznej po przełomie 1989 roku odnośnie kwestii zniszczeń wojennych z XVII wieku uderzającym zjawiskiem jest w praktyce badawczej kontynuacja podejścia tkwiącego swoimi korzeniami w epoce PRL, charakteryzującego się skupieniem uwagi na okresie połowy XVII wieku i apriorycznym założeniem postępującego wcześniej kryzysu gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej. Stanowisko takie można określić jako naiwny realizm będący pozostałością marksistowskiego dyskursu historiograficznego dominującego w Polsce w latach 50. i 60. XX wieku, a w jakimś stopniu również pochodną zmniejszonego zainteresowania historyków dziejami gospodarczymi epoki nowożytnej w historiografii polskiej. W tym kontekście można zaryzykować porównanie części współczesnej polskiej historiografii dotyczącej zniszczeń wojennych epoki nowożytnej do mutatis mutandis sytuacji w postsowieckiej historiografii ukraińskiej, w obrębie której paradygmat walki klas i formacji społeczno-gospodarczych zmieniony został w początkach ostatniej dekady XX wieku na teleologicznie pojmowane trwanie narodu ukraińskiego i jego dziejową walkę o przetrwanie. Dla epoki nowożytnej w historiografii ukraińskiej po przełomowym 1991 roku kanonem stały się koncepcje „rewolucji narodowej” i posiadająca nieco starszą metrykę idea „wojny narodowo-wyzwoleńczej”. Nie jest to bynajmniej gołosłowne porównanie, gdyż w praktyce historiograficznej dużej części polskich badaczy zajmujących się po upadku komunizmu problemem zniszczeń wojennych wciąż pokutują stare marksistowskie schematy wyjaśnień i analizy oraz aparat pojęciowy oparty na teoretycznych założeniach pochodzących z lat 50. XX stulecia. Zjawisko to daje się szczególnie odczuć w warstwie interpretacyjnej, choć odnośnie do całego polskiego piśmiennictwa historycznego po 1989 roku istnieją odmienne opinie badaczy historii historiografii.

Również w kontekście treści i formy nauki „normalnej” w sensie kuhnowskim i funkcjonującej w obrębie historiografii polskiej po upadku komunizmu w 1989 roku narracji, widoczny jest pewien rodzaj konformizmu i ujednolicenia stylu pisania o przeszłości w aspekcie dziejów gospodarczych. Zastanawiając się nad przyczynami takiego stanu rzeczy nie można pominąć tak istotnej okoliczności, jaką jest bezsprzecznie wspomniany wyżej głęboki kryzys i zastój w badaniach dziejów gospodarczych charakterystyczny dla współczesnej historiografii polskiej.

Do kupienia tutaj:


https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/kraina-upartych-niepogod-zniszczenia-wojenne-na-obszarze-ziemi-przemyskiej-w-xvii-wieku/



tagi: spis treści  andrzej gliwa  kraina upartych niepogód  zniszczenia wojenne 

rotmeister
22 maja 2018 11:07
0     2046    5 zaloguj sie by polubić
komentarze:
zaloguj się by móc komentować